Jan Wils

Jan Wils

Wils groeide op in Eindhoven tijdens de jaren van de wederopbouw. Als kind bracht hij, vanwege mijn astma, heel wat uren alleen in bed door. Stapels National Geographics las hij dan. Zo leerde Wils Engels en zag hij de hele wereld: van Papoea Nieuw-Guinea tot Afrika: de mensen, hun kleding, sieraden, aardewerk. Het heeft ongetwijfeld zijn gevoel voor kleuren en vormen beïnvloed. Net als de uitstapjes met zijn vader naar musea en oude gebouwen. Hij genoot ervan en het wakkerde zijn gevoel voor architectuur en schoonheid aan. Terwijl leeftijdgenootjes buiten aan het voetballen waren, liep Wils bij mooi weer naar de galerie van Willy Schoots aan de Willemstraat, om zich te vergapen aan werk van Karel Appel, Constant en Corneille.

 

In zijn tienerjaren leerde ik Wils de Grafische School ‘meer dan op alle latere kunstacademies bij elkaar’. Aansluitend ging hij naar de kunstacademie in Maastricht, richting beeldhouwen. In 1978, tijdens zijn afstuderen aan de Academie voor Industriële Vorming in Eindhoven, had Wils zijn eerste grote opdracht. Wils bleef grote, abstracte beelden maken tot 2001. Na twintig jaar raakte de geestdrift tanende en was het tijd voor een nieuwe koers. Hij experimenteerde wat met beelden van benen, maar stopte daar abrupt mee in 2002, een direct gevolg van het plotselinge overlijden van zijn 18-jarige zoon. Voor zijn immense verdriet vond hij een uitlaatklep in het schilderen.

 

‘Ik had geen schildersspullen, dus ik mengde met één penseeltje alle verf en smeerde de verf met plamuurmessen op het doek. Na twee, drie maanden had ik mijn eigen stijl. Schilderend kon ik verder. Ik schilderde als een gek, nagenoeg allemaal portretten, maar in 2012 was het ineens over. Uiteindelijk zat mijn kop te vol. Ik heb echt gedacht dat mijn creativiteit volledig opgedroogd was, ik was het kwijt. Totdat er ruimte kwam, begin 2016. Mijn blik is weer naar buiten gericht, de ideeën stromen onophoudelijk. Je zou kunnen zeggen dat ik terug ben bij mijn oude liefde: beeldhouwen. Compleet anders, maar toch. Mijn eerdere beelden waren abstract, architectonisch en statisch. De objecten die ik nu maak zijn interactief en dynamisch. Vrolijk, met de kleurigheid van mijn schilderijen. Voor de uitvoering van mijn ideeën zoek ik de samenwerking met ict’ers, technici en studenten. Het uiteindelijke object is niet alleen van mij, maar van al die mensen die mijn idee zien zitten en onderweg aanhaken. Prachtig om zo te werken en iets toe te voegen.’

Categorie
acryl op doek, mixed media